Zabudowa kuchenna pod sufit

W mieszkaniu o wysokości 2,6-2,7 m nad standardową szafką górną zostaje zwykle około 40-60 cm. Wykorzystanie tej przestrzeni oznacza od kilku do kilkunastu procent więcej pojemności całej kuchni - i to bez zabierania choćby centymetra powierzchni podłogi.

Drugi, często ważniejszy argument: brak półki, na której zbiera się tłuszcz z kurzem. Górna płaszczyzna szafek w kuchni to jedno z najtrudniejszych do umycia miejsc w domu. Zabudowa dochodząca do sufitu ten problem po prostu likwiduje.

Trzeci: proporcje. Zabudowa prowadzona do sufitu czyta się jak element architektury, a nie jak zestaw mebli dostawionych do ściany. To najprostszy sposób, żeby kuchnia wyglądała na projektowaną.

• Wentylacja - jeśli w pasie pod sufitem znajduje się kratka wentylacyjna, trzeba ją zachować albo przenieść. Zabudowanie kratki to poważny błąd, który wraca w postaci wilgoci i zapachów.
• Kanał okapu - przy okapie z wyciągiem trzeba zaplanować przejście rury w górnej partii zabudowy. Robi się to na etapie projektu, nie na montażu.
• Dostęp - najwyższa półka jest poza zasięgiem bez stopnia. To miejsce na rzeczy używane kilka razy w roku, nie na codzienne naczynia.
• Oświetlenie sufitowe - punkty świetlne i szyny trzeba rozplanować tak, żeby nie kolidowały z frontem otwierającym się do góry.